Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ - ΜΑΡΙΝΑ Α.

Καλοριφέρ

Από τους προϊστορικούς ακόμα χρόνους οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν την φωτιά για τη θέρμανσή τους. H φωτιά προερχόταν από τα ξύλα που είναι το αρχαιότερο από τα καύσιμα. Αργότερα έκαιγαν τα ξύλα σε εστίες-δοχεία, φτιαγμένες από λάσπη και χόρτα. Μια περαιτέρω εξέλιξη αποτέλεσε η ανακάλυψη της καπνοδόχου που την τοποθετούσαν στην αρχή πάνω από το κέντρο της οροφής του χώρου. Τέλος, μια τελευταία εξέλιξη στον τομέα της θερμάστρας, αποτελούν οι θερμοσυσσωρευτές, οι οποίοι στην ουσία είναι σόμπες αποταμιεύσεως θερμότητας, που κυρίως λειτουργούν με νυκτερινό ηλεκτρικό ρεύμα. Αυτό που λέμε σήμερα κεντρική θέρμανση, δηλαδή θέρμανση ενός χώρου από φωτιά που βρίσκεται έξω από το θερμαινόμενο χώρο, πιστεύεται ότι είχε επινοηθεί από τους Λακεδαιμόνιους, που πρώτοι είχαν χρησιμοποιήσει τα θερμαινόμενα δάπεδα. Μια παραπέρα ακόμα ανάπτυξη των κεντρικών θερμάνσεων με αέρα ήταν η χρησιμοποίηση κατά το 18ο αιώνα του αερολέβητα (αντί της απλής εστίας φωτιάς). Το 1831, στην Αγγλία, ο Zacob Perkins επινοεί μια επαναστατική μέθοδο θερμάνσεως με ζεστό νερό υψηλής πιέσεως, τη θέρμανση με υπέρθερμο νερό. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η ραγδαία εξέλιξη του κλιματισμού δίνει νέα ώθηση στις μεθόδους θερμάνσεως. Έτσι, παράλληλα με την εξέλιξη των παλαιών θερμαντικών σωμάτων σε απόδοση και εμφάνιση, τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε εγκαταστάσεις που είναι μόνο για θέρμανση αναπτύσσονται και νέες μέθοδοι για θέρμανση, συνήθως συνδυασμένες με ψύξη, μερικές από τις οποίες είναι: α) H θέρμανση με θερμό αέρα, ο οποίος παράγεται σε σύγχρονους αερολέβητες β) H θέρμανση με νέου τύπου θερμαντικά σώματα, που ονομάζονται τερματικές μονάδες, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για ψύξη. γ) H θέρμανση με αντλία θερμότητας, δηλαδή η θέρμανση με εξαναγκασμένη μεταφορά θερμότητας από ένα ψυχρότερο σώμα σε ένα θερμότερο.